شورای
اقتصادی و
اجتماعی
٣٥/١٩٩١/٤
E/CN.
١٣
فوریه ١٩٩١
کمیسیون
حقوق بشر
اجلاس
چهل و هفتم
ماده
١٢ دستور کار
مسأله نقض
حقوق بشر و
آزادیهای
اساسی در نقاط
محتلف جهان،
به ویژه در
کشورها و
سرزمینهای مستعمره
یا وابسته.
گزارش
درباره وضع
حقوق بشر در
جمهوری
اسلامی ایران،
توسط آقای
رینالدو
گالیندوپل،
نماینده ویژه
کمیسیون حقوق
بشر برای
اجرای قطعنامه
٧٩/١٩٩٠
فهرست
مقدمه
Iـ ارتباطات
بین دولت
جمهوری
اسلامی ایران
و نماینده
ویژه از زمان
گزارش موقت به
مجمع عمومی
الف.
مکاتبات کلی
ب.
مکاتبات
درباره
اتهامات
دریافتی توسط
نماینده ویژه
و انتقال آنها
به دولت
پ.
مکالمات با
نمایندگان
جمهوری
اسلامی ایران
IIـ
اطلاعات
دریافت شده
توسط نماینده
ویژه
الف.
حق زندگی
ب.
ناپدید
شدنهای
اجباری و
ناخواسته
پ. حق
مصونیت از
شکنجه یا
رفتار یا
مجازات بیرحمانه،
غیر انسانی و
تحقیر آمیز
ت.
اجرای عدالت
ث.
آزادی عقیده،
بیان،
مطبوعات،
انجمها و حق
تجمعات
مسالمت آمیز
ج.
آزادی جا به
جایی، حق ترک
کشور و بازگشت
به آن
چ.
اتهامات در
مورد ارعاب یا
انتقام جویی
ح.
وضعیت زنان
خ.
وضعیت حقوق
کودکان
د.
شهادتها در
مورد اعمال
خشونت آمیز
علیه مردم غیر
نظامی
ذ.
آزادی مذهب
ر. وضعیت
جامعه بهائی
IIIـ گزارش
دیدار دوم از
جمهوری
اسلامی ایران
الف.
مقدمه
ب.
دیدار با
نمایندگان
قوای مجریه و
قضائیه دولت
پ.
استماع
زندانیان در
زندان اوین
ت.
روند دادرسی
در زندان اوین
ث.
اطلاعات
دریافت شده
توسط نماینده
ویژه از منابع
غیر دولتی
ج.
اطلاعات دریافت
شده از افراد
خصوصی
چ.
ملاقات با
اعضای جامعه
بهائیان
ح.
ملاقات با
جامعه ارامنه
خ.
اظهار نظرها و
تذکرات
دریافت شده از
دولت درباره
گزارش دیدار
دوم
IVـ
نتیجه گیریها
و توصیه ها
ضمیمه ها
Iـ
اسامی و
مشخصات
افرادی که
ادعا میشود
درجمهوری
اسلامی ایران
اعدام شده اند.
مکمل لیستهای
مندرج
درگزارشهای
قبلی نماینده
ویژه
IIـ
اسامی و
مشخصات
افرادی که
ادعا میشود در
جمهوری
اسلامی ایران
اعدام شده
اند، پاسخهای
دولت به لیست
مندرج در
گزارش موقت به
مجمع عمومی
(الحاقی
١،٦٩٧/٤٥/A)
IIIـ پاسخهای
دولت به لیست
زندانیان که
در تاریخ ٩ اکتبر
١٩٩٠ به معاون
وزیر خارجه
تحویل داده شد
مقدمه
١ـ
کمیسیون حقوق
بشر در اجلاس
چهل و ششم خود
بر طبق
قطعنامه ٧٩/١٩٩٠
مورخ ٧ مارس
١٩٩٠ تصمیم
گرفت که
مأموریت نماینده
ویژه را، جنان
که در قطعنامه
٥٤/١٩٨٤ کمیسیون
مورخ ١٤ مارس
١٩٨٤ آمده به
مدت یکسال تمدید
نماید و از
نماینده ویژه
درخواست کرد
که یک گزارش
موقت به اجلاس
چهل و پنجم
مجمع عمومی
درمورد وضعیت
حقوق بشر در
جمهوری
اسلامی
ایران،
ازجمله
گروههای اقلیت
مثل بهائیان و
یک گزارش
نهائی به
اجلاس چهل و
هفتم کمیسیون
تسلیم دارد.
شورای
اقتصادیـ
اجتماعی در
مصوبه
٢٤٣/١٩٩٠ خود،
به تاریخ ٢٥
مه ١٩٩٠، این
قطعنامه را
مورد تأیید
قرار داد.
٢ـ قبلأ،
مجمع عمومی،
از طریق
قطعنامه ١٦٣/٤٤
مورخ ١٥
دسامبر ١٩٨٩،
تصمیم گرفته
بود که با
توجه به نکات
تازه یی که
توسط کمیسیون
حقوق بشر و شورای
اقتصادیـ
اجتماعی
ارائه شده،
بررسی وضعیت حقوق
بشر در جمهوری
اسلامی ایران
را در اجلاس چهل
و پنجم خود
ادامه دهد.
٣ـ در
پاسخ به
قطعنامه ١٦٣/٤٤
مجمع عمومی و
قطعنامه
٧٩/١٩٩٠
کمیسیون حقوق
بشر، نماینده
ویژه گزارش
موقت خود
(٦٩٧/٤٥/A)
را به اجلاس
چهل و پنجم
مجمع عمومی
ارائه داد.
مجمع عمومی از
طریق قطعنامه
١٧٣/٤٤، ضمن
اظهار
قدردانی از
گزارشهای سال
١٩٩٠ نماینده
ویژه از جمله
مشاهدات
مندرج در آن اطلاع
حاصل نمود،با
نگرانی
اتهامات
مربوط به نقض
حقوق بشر
مندرج در این
گزارشها را
مورد توجه
قرار داد و
علاوه بر این
توجه کرد که کمیسیون
حقوق بشر
وضعیت حقوق
بشر در جمهوری
اسلامی ایران
را در اجلاس
جهل و هفتم
خود مورد بررسی
قرار خواهد
داد و چنانچه
مناسب باشد، آن
را به اجلاس
چهل و ششم
مجمع عمومی
ارجاع خواهد
داد.
٤ـ در
مطابقت با بند
١٤ قطعنامه
٧٩/١٩٩٠
کمیسیون،
نماینده ویژه
بدین وسیله گزارش
نهایی خود را
به کمیسیون
تسلیم میدارد.
در این گزارش
وضعیت منعکس
در گزارش
موقت، بر اساس
اطلاعات
دریافت شده
توسط نماینده
ویژه از اکتبر
١٩٩٠ تا
ژانویه ١٩٩٤
به روز شده
است. این اطلاعات
شامل پاسخهای
دریافت شده از
دولت ایران به
اتهاماتی است
که در طول سال
توسط نماینده
ویژه به اطلاع
آن دولت
رسانده شده بود،
بنابراین
ضروری بود که
حداقل خلاصه
برخی از این
اتهامات
دوباره در
گزارش بیاید
تا پاسخهای
دولت به درستی
ارزیابی گردد.
شرح دیدار دوم
نماینده ویژه
از جمهوری
اسلامی
ایران، که از
٩ تا ١٥ اکتبر
١٩٩٠ انجام
گرفت (فصل IV از
سند ٥٩٧/٤٥/A)، و
تذکرات دولت
درباره آن
دیدار نیز در
فصل III این
گزارش مجددأ
آورده شده
است. با این
همه، به علت
بلندی گزارش
حاضر، ملحقات III و IV
گزارش موقت در
این جا دیگر
تکرار نشده و
برای اطلاع آن
میتوان به سند
٦٩٧/٤٥/A
مراجعه نمود.
٥ـ
ساختار این
گزارش به سبک
گزارشها قبلی
تنظیم و به
همان ترتیب به
چهار فصل به
اضافه یک
مقدمه تقسیم
شده است: Iـ
ارتباطات بین
دولت جمهوری
اسلامی ایران
و نماینده
ویژه اززمان
گزارش موقت به
مجمع عمومی؛ IIـ
اطلاعات
دریافت شده
توسط نماینده
ویژه؛ IIIـ گزارش
دیدار دوم از
جمهوری
اسلامی
ایران؛ IVـ
نتیجه گیریها
و توصیه ها.
مثل گزارشهای
قبلی، ضمایم
گوناگونی
همراه این
گزارش ارائه
شده که حاوی
اطلاعاتی
پیرامون
وقایع و
اتهامات مورد
اشاره در متن
اصلی گزارش
میباشند.
Iـ
ارتبـاطات
بیـن دولـت
جمـهوری
اسـلامی ایـران
و نمـاینده
ویـژه از
زمـان گزارش مـوقـت
به مجمع عمومی
الف.
مکاتبات کلی
٦ـ
نماینده
دائمی جمهوری
اسلامی ایران
در مقر ملل
متحد در ژنو،
طی نامه یی به
تاریخ ١٦
ژانویه ١٩٩١،
نماینده ویژه
را مطلع ساخت
که در تاریخ
٣١ دسامبر
١٩٩٠ پارلمان
ایران لوایح
قانونی جدیدی
در مورد حق
برخورداری از
مشاوره حقوقی
در تمامی
دادگاهها به
تصویب رسانده
است (برای
اطلاع از متن
به بند ١٤٨
مراجعه شود).
٧ـ
نماینده
دائمی جمهوری
اسلامی ایران
در مقر ملل
متحد در ژنو،
در تاریخ ٥
فوریه ١٩٩٢
نامه زیر را
برای نماینده
ویژه ارسال
داشت:
"ما
آرزومندیم از
طریق این نامه
رسمی، یک مسأله
بنیادی و مهم
را با شما
مطرح کنیم که
موضوع بحث ما
در تعدادی
ملاقاتهای
رسمی و غیر
رسمی بوده و
با کمال تأسف
در آن رابطه
تا به حال
نتوانسته ایم
به نتیجه گیری
یا تفاهم
برسیم.
امیدواریم که
این نامه، که
تقاضا داریم
در نتیجه گیری
گزارش شما درج
شود، شما را
به توجه دقیق
تر به این
مسأله اساسی
تشویق کند و
پاسخ روشن و
بدون ابهامی
برای ما فراهم
آورد. ما همچنین
امیدواریم که
نماینده ویژه
از پاسخهای اتفاقی
که تا به حال
ارائه داده
است خودداری
نماید چرا که
این گونه
پاسخگویی
تنها مسائل را
بیشتر در پرده
ابهام
میگذارد.
مسأله
حاضر البته یک
سوال ساده و
مستقیم است:
اساس و
معیار نتیجه
گیریهای
نماینده ویژه
مبنی بر این
که نظارت بر
وضعیت حقوق
بشر باید ادامه
یابد یا خیر،
چیست؟
نماینده
ویژه در اوقات
مختلف تا به
حال پاسخهای
زیر را داده
است که ما
تلاش میکنیم
آنها را عینأ
نقل کنیم:
١ـ
نماینده ویژه
نتیحه گیری را
بر اساس گزارش
مینماید.
٢ـ ایران
میبایست
(نماینده ویژه
آرزومند است که
ایران) یک
کشور نمونه در
حقوق بشر
بشود.
٣ـ به
نظر نماینده
ویژه نظارت
شیوه یی است
که میباید در
مورد اکثر
کشورهای جهان
بدون تبعیض،
به طور
نامحدود و بر
اساس همکاری
با کشورهای
ذیربط به کار
گرفته شود.
٤ـ پاسخ
ایران به
توصیه ها و
پاسخهای
مربوط به
اتهامات،
اساس این
نتیجه گیری
است.
اولین
پاسخ حقأ مبهم
و بی نهایت
کلی است، چرا که
گزارش مجموعه
یی از
ارتباطات و
اطلاعات است
که به خودی
خود
نمیتوانند
نتیجه گیری
خاصی ارائه
دهند. نتیجه
گیری توسط
نماینده ویژه
صورت میگیرد
و، برای پرهیز
ار قضاوت
فردی، او
میباید
معیاری در
اختیار داشته
باشد که
مبنایی برای
ارائه
پیشنهاد درباره
"مفید و
مناسب" بودن
ادامه یا عدم
ادامه نظارت
بر وضعیت حقوق
بشر در یک
کشور باشد.
پاسخ دوم
آرزوی شخصی
نماینده ویژه
را ارائه
میدهد و محرز
است که
نمیتواند
مبنای پیشنهاد
ادامه کنترل
قرار گیرد.
"تغییر"
ایران و "نمونه
ساختن آن"، هر
چند که نیت
خیر در کار
باشد، از حد
مأموریت بسا
فراتر میرود؛
نظارت بر این
اساس
نمیتواند
"مناسب"
توصیف گردد.
پاسخ سوم
چیزی است که
میتواند
معیار نظارت
فرار گیرد. ام
این امر با
وضع حاضر
تطابق ندارد،
چرا که "بیشتر
کشورهای
جهان" تحت
نظارت نمیباشند.
تا زمانی که
این معیار به
تصویب و اجرای
کمیسیون
نرسد، نه
مناسب و نه
عادلانه است
که اجرای آن
در رابطه با
ایران ادامه
یابد.
تا آن جا
که به توصیه
ها بر میگردد،
آنها پذیرفته
شده و اقدامات
عملی برای
اجرای آنها
صورت گرفته
است. پاسخ به،
به اصطلاح
اتهامات نیز
فراهم گردیده
است.
بر اساس
آن چه در بالا
آمد، تردیدی
باقی نمی ماند
که پیشنهادات
نماینده ویژه
برای ادامه نظارت
ناشی از یک
قضاوت فردی
است و حقأ
معیاری که او
به عنوان مبنا
به کار میگیرد
(موارد ٣ و ٤ در
بالا) این
نتیجه را به
دست میدهد که
نظارت بر
ایران باید
متوقف گردد".
٨ـ
نماینده
دائمی جمهوری
اسلامی ایران
در مقر ملل
متحد در ژنو،
طی نامه هایی
به تاریخ ٦
فوریه ١٩٩١،
اطلاعاتی را
که در ملاقات
٣٠ ژانویه
١٩٩١ به
نماینده ویژه
ارائه داده
بود، بصورت
کتبی منتقل
کرد و درخواست
نمود که در
گزارش درج
شوندو این که
او از تذکرات
و توصیه ها و
نیز از روند
اقدامات
نماینده ویژه در
رابطه با آن
مسائل مطلع
گردد. این
اطلاعات در بند
٢٨ (ب تا ت)
آورده شده
است.
٩ـ
نماینده
دائمی در نامه
دیگری به
تاریخ ٦ فوریه
١٩٩١، به
مسأله دیگری
که در مکالمه
نامبرده در
بالا مطرح
گردیده بود،
اشاره نمود.
محتوای آن
نامه در بند
٢٨ (الف) در زیر
آمده است.
ب.
مکاتبات درباره اتهامات
دریافتی توسط
نماینده ویژه
و انتقال آنها
به دولت
١٠ـ در
تاریخ ٨
نوامبر ١٩٩٠،
نماینده ویزه
نامه زیر را
به وزیر امور
خارجه جمهوری
اسلامی ایران
ارسال نمود:
"...من حقأ
بی نهایت
متشکر خواهم
شد اگر شما
بتوانید لطف
کنید و در
قضیه یی که،
صرفأ به دلایل
انساندوستانه،
احساس کردم
باید توجه شخص
شما را به آن
جلب کرد،
مداخله کنید.
بنا بر اطلاعاتی
که در دسترس
من است، آقای
بدیع الله
سبحانی، یک
مقام اسبق
وزارت آموزش و
پرورش که پیرو
آیین بهائی
است، صرفأ به دلیل
این که
نمیتواند
حقوق
بازنشستگی
خود را که طی
١٤ سال گذشته
دریافت کرده
بود پس بدهد، اکنون
در زندان اوین
در اسارت به
سر میبرد. تا آن
جا که من
میدانم او
متهم به
ارتکاب جرمی
که بر طبق
قوانین ایران
قابل مجازات
باشد، نیست.
با در نظر
گرفتن این
شرایط و سن
زیاد آقای
سبحانی، به
خود اجازه
میدهم از شما
درخواست کنم
که نزد مقامات
مربوطه به
منظور کسب آزادی
وی پا در
میانی
نمایید".
١١ـ
نماینده
دائمی جمهوری
اسلامی ایران
در مقر ملل
متحد در ژنو
طی نامه ٢٢
نوامبر ١٩٩٠
به نماینده ویژه
اطلاع داد که
آقای بدیع
آلله سبحانی
در تاریخ ١٥
نوامبر ١٩٩٠
ازاد شده است.
١٢ـ
نماینده ویژه
در تاریخ ١٧ دسامبر
١٩٩٠ نامه زیر
را برای
نماینده
دائمی جمهور
اسلامی ایران
در مقر ملل
متحد در ژنو
ارسال داشت:
" با
قدردانی یاد
آوری میکنم که
در طی دیدار
اخیر من از تهران
آقای م. متکی،
معاون وزیر
خارجه، تمایل
دولت شما را
برای
پاسخگویی به
اتهاماتی که
من در گذشته
به اطلاع آن
دولت رسانده
بودم، ابراز داشت.
همان طور که
میدانید، من
در گزارش موقت
خود به مجمع
عمومی، این
نکته را یاد آوری
کردم که دولت
شما به فراهم
کردن این پاسخها
اقدام نموده
است و حال جز
تأکید مجدد بر
اهمیتی که
برای اظهار
نظرها و
تذکرات آن
دولت در رابطه
با اتهامات
مختلف قائلم
کاری نمیتوانم
بکنم.
ار آنجا
که قصد دارم،
اواسط ژانویه
١٩٩١ گزارش
خود را به
صورت نهایی در
آورم، بسیار
متشکر خواهم
شد که دولت
شما، چنانچه
پاسخهای
بیشتری دارد،
آنها را
حداکثر تا ١٠
ژانویه ١٩٩١،
برای مرکز
حقوق بشر
ارسال دارد تا
گنجاندنشان
در گزارش من
ممکن شود و
درنتیجه گیریها
و توصیه هایی
که میخواهم در
اختیار کمیسیون
بگذارم، در
نظر گرفته
شوند".
١٣ـ نماینده
ویژه در نامه
مورخ ٢٨ دسامبر
١٩٩٠ آخرین
اتهامات
دریافتی را،
پس از تسلیم
گزارش موقت به
اجلاس چهل و
پنجم مجمع
عموومی، به نماینده
دائم جمهوری
اسلامی ایران
در مقر ملل متحد
در ژنو انتقال
داد و
بازخواهان
اظهار نظرها و
تذکرا در مورد
آنها شد.
١٤ـ
نماینده
دائمی جمهوری
اسلامی ایران
در مقر ملل
متحد در ژنو در
تاریخ ١٠
ژانویه ١٩٩١
نامه زیر را
برای نماینده
ویژه ارسال
داشت:
"مایلم
توجه شما را
به این نکته
جلب کنم که
آخرین مهلت
تسلیم پاسخها
که برای ١٠
ژانویه ١٩٩١ تعیین
شده بود،
مطلقأ غیر
عملی میباشد،
چرا که
تحقیقاتی از این
نوع بسیار وقت
گیرند. بنا بر
این ضروری است
که این مهلت
تا تاریخ
معقولی تمدید
شود. علاوه بر
این، چنان که
همیشه در
گذشته یاد
آوری کرده
ایم، نوع کار
شما اقتضا
میکند که
تماسهای مستقیم
مستمر یا
حداقل مکرر با
شما، قبل از
تهیه هر
گزارشی، وجود
داشته باشد تا
همکاری کامل
ما بیشترین
حاصل را به
بار بیاورد. بنا
بر این ما
درخواست
میکنیم که شما
چند تاریخ
پیشنهاد کنید
تا ما بتوانیم
از حالا تا
زمان تهیه
گزارش و سپس
ارائه آن به
اجلاس چهل و
هفتم کمیسیون
حقوق بشر، با
هم ملاقات
داشته باشیم.
البته ما
اطلاع داریم
که شما، به علت
سایر
اشتغالاتتان،
ممکن است
نتوانیند آن طور
که لازمه این
کار حساس،
پیچیده و
گسترده است،
مکررأ به ژنو
سفر کنید. بنا
براین،
مایلیم به
اطلاعتان
برسانیم که ما
آماده ایم در
زمانها و
مکانهایی که
برای شما
مناسب باشد با
شما ملاقات
کنیم. باید
اضافه کنم که
امکان تماسهای
تلفنی مستقیم
نیز بسیار
مطلوب میباشد".
١٥ـ
نماینده
دائمی جمهوری
اسلامی ایران
در مقر ملل
متحد در ژنو،
طی نامه ١١
ژانویه ١٩٩١، پاسخ
نامه های مورخ
٢٧ ژوئن و ٩
ژوئیه ١٩٩٠ را
که توسط
نماینده ویژه
به از منتقل
گرددیده بود؛
به ترتیب زیر
ارائه داد:
"مفتخرم
به اطلاعتان
برسانم که از
تاریخ ١٠
دسامبر ١٩٩٠ افراد
زیر آزاد شده
اند: رضا صدر،
عزت الله سحابی،
فرهاد
بهبهانی،
عباس قائم
الصباحی، محمود
نعیم پور،
نوعلی تابنده
و حسین شاه
حسینی. در
مورد سایر
بازداشت
شدگان، به محض
تکمیل جریان
قضایی، از
نتیجه نهایی
مطلع خواهید
گردید".
١٦ـ
نماینده ویژه
طی نامه مورخ
١٤ ژانویه ١٩٩١
به نامه مورخ
١٠ ژانویه
١٩٩١ نماینده
دائمی به شرح
زیر پاسخ گفت:
"...در عین
حال که مشکل
تحقیقات کامل
در مورد تازه
ترین اتهامات
را، که در
نامه ٢٨
دسامبر ١٩٩٠
به اطلاعتان
رسید، درک
میکنم، باید
یاد آور شوم
که اکثر
اتهامات
دریافتی در
سال ١٩٩٠ در
نامه های مورخ٢٠
اوت و ٨ اکتبر
١٩٩٠، و در
بعضی از موارد
انفرادی حتی
زودتر، به
اطلاع رسانده
شده بود. علاوه
بر این، پاسخ
به اتهاماتی
که در سالهای
گذشته برایتان
فرستاده شده
بود، هنوز
نرسیده است. همچنین
مایلم
یادآوری کنم
که طی آخرین
دیدارم از
تهران در
اکتبر ١٩٩٠
آقای م. متکی،
معاون وزیر
خارجه، به من
اطلاع داد که
تحقیقات
درباره
اتهامات
منتقل شده تا
آن زمان در
دست انجام
بوده و پاسخها
به زودی در
اختیار من
قرار خواهند
گرفت. در تلاش
برای رفع
نگرانیهای
شما و همچنین
تمایلتان
برای مشاوره
بیشتر بامن،
من تصمیم
گرفتم که
ارائه گزارش
خود را دو
هفته به تعویق
بیندازم تا ما
بتوانیم قبل
از نگارش
نهایی آن
ملاقاتی
داشته باشیم.
هم چنین
دیداری
میتواند در
ژنو روز ٢٨ یا
٢٩ ژانویه
١٩٩١ صورت
بگیرد. هر
گونه سند کتبی
که دولت شما
بخواهد برای
درج در گزارش
ارائه دهد
باید حداکثر
تا ٢٢ژانویه،
به یکی از
زبانهای کار
سازمان ملل،
به مرکز حقوق
بشر برسد.
با در
نظر گرفتن این
واقعیت که
اجلاس چهل و
هفتم کمیسیون
قرار است کار
خود را از ٢٨
ژانویه ١٩٩١
شروع بکند و
تأخیر در
گزارش من تا
به حال هم
فشار قابل
توجهی بر دوش
بخش ترجمه
سازمان ملل
وارد آورده
است،
امیدوارم که بتوانیم
روی تفاهم شما
در مورد
تاریخهای نامبرده
حساب کنم".
١٧ـ طی
نامه ١٥
ژانویه ١٩٩١،
نماینده ویژه
نامه زیر را
برای نماینده
دائمی جمهوری
اسلامی ایران
در مقر ملل
متحد در ژنو
فرستاد:
"...در
چهارچوب
همکاری یی که
دولت شما
موافقت کرده
است در مورد
مأموریت من به
عمل آورد،
مایلم توجه
شما را جلب
کنم که گزارشهایی
درباره خانم
بتی اکبرنیا و
پسر ٦ ساله
اش، امیر،
دریافت کرده
ام که هر دو
مقیم اورلند پارک،
در ایالت
کانزاس
ایالات متحده
آمریکا میباشند.
بنا بر
اطلاعات به
دست آمده، خانم
اکبر نیا ١٦
سال است که در
ایالات متحده
اقامت دارد و
دارای ویزای
مهاجرت دائم
میباشد. گفته
میشود که هر
دو نفر
اخیرأدر
فرودگاه تهران،
هنگام بازگشت
به ایالات
متحده پس از
یک دیدار
خانوادگی،
بازداشت شده
اند. گزارش
شده است که
اتهام خانم
اکبرنیا
توهین به مذهب
اسلام است و
قرار است روز
١٩ ژانویه
١٩٩١ محاکمه
گردد. بسیار
ممنون خواهم
شد اگر شما
بتوانید
اطلاعات
کاملی در این
رابطه در
اختیار من بگذارید
و به طور خاص
قید کنید که
چه اتهامات
مشخصی به خانم
اکبر نیا وارد
شده است. باعث
مزید تشکر
خواهد شد که
اطمینان داده
شود افراد
نامبرده در طی
بازداشت از
رفتار انسانی
برخوردار
میشوند و
میتوانند از
تمامی تضمینهای
حقوقی پیش
بینی شده در
میثاق بین
المللی حقوق
مدنی و سیاسی،
ار جمله
معاضدت
قضائی، بهره مند
گردند".
١٨ـ در
تاریخ ٢١
ژانویه ١٩٩١
نماینده
دائمی جمهوری
اسلامی ایران
در مقر ملل
متحد در ژنو
نامه زیر را
به نماینده
ویژه ارسال
داشت:
"مایلم
به نامه ١٤
ژانویه ١٩٩١
شما اشاره کنم
و تذکر دهم که
دولت من از
هیچ تلاشی
برای آماده
کردن چه زودتر
پاسخها دریغ
نخواهد کرد.
اما این جریان
وقت گیر است و
زمان بیشتری
از مهلت پیشنهادی
شما میطلبد.
ما فشار روی
مرکز حقوق بشر
را درک میکنیم
ولی معتقدیم
که به خاطر
مسائل با
اهمیتی از این
نوع، ملل متحد
باید آمادگی
فراهم کرده
شرایط لازم را
به نحوی داشته
باشد که امکان
دریافت
حداکثر اطلاعات
ممکن توسط
نماینده ویژه
از دولت را،
ولو در آخرین
ساعت، به هیچ
وجه محدود
نکند. در مورد
ضرورت تماس
مستقیم،
تاریخهای
پیشنهاد شده
بر اساس
زمانبندی
شمااز آماده
سازی این
گزارش تبعیت
میکنند. ما
درخواست کرده
ایم که تماس
مستقیم هم قبل
و هم پس از
تهیه گزارش
وجود داشته
باشد. همان
طور که قبلأ
درک شد؛ ماهیت
حساس و پیچیده
این کار
مستلزم تماس،
مشاوره و بحث
مستمر است تا
همکاری کامل
ما بتواند به
نحو مناسب
مورد استفاده
قرار گیرد.
گزارشی که
صرفأ بر اساس
برخی مکاتبات
رسمی نوشته شده
باشد
نمیتواند بی
طرفانه و موثق
آنطور که از
عینیت و
قابلیت
اطمینانی که
شایسته این
کار است،
برخوردار
باشد. آن آنجا
که این نظارت
اساسأ مداوم و
مستمر است،
تماسها و مشاوره
ها نیز میباید
در هر زمانی
ممکن باشد، یا
دست کم در
دفعات زیاد و
نه فقط یکبار.
میخواهیم،
طبق روح و در
پیگیری
همکاری
کاملمان، بر
آمادگی خود
برای ملاقات
با شما در هر
زمان و هر مکان،
چه قبل، چه در
حین و چه بعد
از آماده شدن
گزارش تأکید
کنیم. میدانیم
که اشتغالات
دیگر شما وقتی
را که
میتوانید به
کار ما اختصاص
دهید و نیز
امکان مسافرت
شما را محدود
مینماید. بنا
براین
میگوئیم که
آماده ایم باز
اضافی مسافرت
به محل مطلوب
شما، از جمله
محل فعلی
سکونتتان، را
تقبل کنیم. ما
همچنین منتظر
دریافت شماره
تلفن شما
هستیم تا
بتوانیم از
طریق تلفن با
شما تماس
بگیریم".
١٩ـ
نماینده
دائمی جمهوری
اسلامی ایران
در مقر ملل
متحد در ژنو،
طی نامه
٢٢ژانویه
١٩٩١ به
محتوای بندهای
٤٤ و ٤٥ گزارش
موقت (٦٩٧/٤٥/A) به شدت
اعتراض کرد و
خواستار
تصحیح فوری آن
شد( برای
اطلاع از متن
کامل این نامه
به بند ٥٠
مراجعه کنید).
٢٠ـ
نماینده
دائمی حمهوری
اسلامی ایران
در مقر ملل
متحد در ژنو،
طی نامه
٢٢ژانویه
١٩٩١ پاسخهای
دولت ایران به
اتهامات
مندرج در
گزارش موقت
(٦٩٧/٤٥/A)
را ارسال
داشت. برای
اطلاع از
محتوای
پاسخها به
فصلهای II و III در زیر
رجوع کنید. طی
همین نامه،
نماینده دائمی
پاسخهای
مربوط به
سرنوشت یا محل
١٥٧ زندانی
را، که نامه
هایشان ضمن یک
لیست ٢٠٢ نفره
از طرف
نماینده ویژه
در دیدار دومش
از تهران به معاون
وزیر خارجه
تحویل داده
شده بود،
ارسال داشت.
لیست نماینده
ویژه در ضمیمه
II گزارش
موقت (٦٩٧/٤٥/A) و
جوابهای
مربوط به آن
در پیوست III گزارش
حاضر منعکس
گردیده است.
٢١ـ هیأت
دائمی جمهوری
اسلامی ایران
در مقر ملل
متحد در ژنو
طی یک یادداشت
شفاهی در
تاریخ
٢٢ژانویه
١٩٩١، متن
اطلاعیه یی از
سوی شورای
روحانیت ارامنه
در تهران را،
که برای وزارت
امور خارجه
ارسال شده
بود، در
اختیار نماینده
ویژه گذاشت.
(متن اطلاعیه
در بند ٤٥٨
آمده است).
٢٢ـ
نماینده
دائمی جمهوری
اسلامی ایران
در مقر ملل
متحد در ژنو
در نامه یی به
تاریخ ١ فوریه
١٩٩١، مجددأ
به مرگ آقای
کاظم رجوی اشاره
کرد. متن نامه
در بند ٥٢
آمده است.
پ. مکالمات
با نمایندگان
جمهوری
اسلامی ایران
٢٣ـ
نماینده ویژه
قبل از ارائه
شفاهی گزارش خود
در برابر مجمع
عمومی،
مکالمه
طولانی و مشروحی
در نیویورک با
سفیر جواد
ظریف، معاون
نماینده
دائمی جمهوری
اسلامی ایران
در ملل متحد،
داشت. بحث بر
روی موادی از
گزارش موقت
تمرکز داشت که
دولت جمهوری
اسلامی ایران
آنها را به
دلایل متعدد
قابل اعتراض
می یافت، از
جمله به این
دلیل که به
انتقادی که از
منابعی سرچشمه
میگرفت که به
نظر دولت
جانبدار و دست
اندر کار پخش
اکاذیب بودند
جای برجسته یی
داده شده بود
و همچنین به
این خاطر که
گزارش، از نظر
دولت، جوانب
مثبت اوضاع را
در نظر نمی
گرفت و عدم
توازن آن
تصویر بدی از
دولت ایران
ارائه میداد.
٢٤ـ در
ژنو، نماینده
ویژه دو
مکالمه با
سفیر سیروس
ناصری داشت که
طی آنها وی
نیز موضوع
گزارش موقت را
مطرح نمدو، هم
فحوای کلی آن،
که او آنرا
منفی توصیف
کرد و هم ویژه
گیهای مش
